چند نکته درباره اعتراضات اخير در کشور؛آيا راه‌حلي براي عبور از اين وضعيت هست

در سياست، به‌ويژه در شرايط بحراني هيچ راه‌حل تضمين‌شده‌اي وجود ندارد، بنابراين نمي‌توان راه‌حلي را پيشنهاد کرد که پيشاپيش، نتيجه آن قطعي و روشن باشد. ولي يک امر مسلم است؛ ادامه راه‌هاي گذشته قطعاً با شکست مواجه است. مقابله و بازداشت و جدا کردن ذهني صف معترضان مسالمت‌آميز از افراد خشنِ آشوب‌گر به تنهايي شکست خورده است.
قصد نقد گذشته را نداريم. اين اعتراضات چه ناشي از دخالت‌هاي بيگانگان معرفي شود، چه تماماً درون‌زا تلقي گردد و چه ترکيبي از اين دو شناخته شود، در يک چيز نبايد ترديد روا داشت؛ اينکه سياست‌هاي رسمي ما را به اين نقطه رسانده است؛ به اين نقطه که بيگانگان بتوانند در ميدان سياست، چشم طمع به آينده ايران بدوزند و يا در داخل، بخش مهمي از مردم، به‌ويژه جوانان را از دست بدهيم.
از همه بدتر اينکه، هيچ ملجا و پناهي را در داخل باقي نگذاشته است که اين مردم و جوانان معترض، به آنها پناه ببرند. در نتيجه نگاه همه را به خارج دوخته است. نتيجه اين مي‌شود که امروز يکي از بدترين جلوه‌هاي خشونت را مي‌بينيم و مهم‌تر اينکه، آنچه که مي‌بينيم همه ظرفيت خشونت موجود در جامعه ايران نيست و اميدواريم هيچگاه اين ظرفيت، به فعليت تبديل نشود.
ولي پرسش اين است که فارغ از خطا‌هاي گذشته که بار‌ها و بار‌ها تذکر داده شده است و فارغ از وضعيت کنوني، آيا راه‌حلي براي عبور از اين وضعيت هست؟ به‌ويژه اينکه فرصت زيادي باقي نمانده است و بخش مهمي از افکار عمومي جهان عليه ايران بسيج شده است و احتمال مداخله محدود نيز وجود دارد. به‌طور خلاصه مي‌توان گفت که:
در سياست، به‌ويژه در شرايط بحراني هيچ راه‌حل تضمين‌شده‌اي وجود ندارد، بنابراين نمي‌توان راه‌حلي را پيشنهاد کرد که پيشاپيش، نتيجه آن قطعي و روشن باشد. ولي يک امر مسلم است؛ ادامه راه‌هاي گذشته قطعاً با شکست مواجه است. مقابله و بازداشت و جدا کردن ذهني صف معترضان مسالمت‌آميز از افراد خشنِ آشوب‌گر به تنهايي شکست خورده است.
اکتفا صرفا به اين مسير، اتلاف وقت و بي‌فايده است، بنابراين بايد ابتکار عمل به خرج داد؛ ابتکار عمل نيز سياسي است و بايد از طريق گفت‌و‌گو با کساني که بتوانند مردم را نمايندگي کنند، به نتيجه رسيد. بعيد است که راه‌هاي ديگر، شانسي براي نتيجه‌بخشي کامل داشته باشد.
فراموش نکنيم، در دفعات قبل هم، همواره وعده گفت‌و‌گو با معترضان و شنيدن صداي آنان داده مي‌شد، ولي هنگامي که به هر دليلي اعتراضات پايان مي‌يافت، دوباره روز از نو، روزي از نو و همه آنان به تنظيمات کارخانه بازمي‌گشتند.در همين جنگ اخير نيز، دوباره شاهد اين فرآيند نادرست بوديم. بنابراين، بعيد است که هيچ رفتار ضمني و يا وعده‌هايي که به آينده احاله مي‌شود، بتواند تاثير مثبتي در فضاي سياسي کنوني بگذارد.
به گزارش امانت به نقل از اقتصاد24، پرسش ديگر اين است که مبناي هر تصميم سياسي، در شرايط بحراني چه بايد باشد؟ در درجه اول بايد حفظ منافع ايران و بقاي آن هدف اصلي باشد. ديگر زمان ارجاع دادن به منافع فردي و غيرمرتبط با مردم و ايران گذشته است.